Przez dłu­gie lata sądzo­no, że ryzy­kow­ne zacho­wa­nia nasto­lat­ków wyni­ka­ją z bra­ku doj­rza­ło­ści, wie­dzy albo roz­sąd­ku. Jeśli mło­dy czło­wiek podej­mo­wał nie­bez­piecz­ne decy­zje, uzna­wa­no, że „nie myśli”. Bada­nia Laurence’a Ste­in­ber­ga i Mar­go Gard­ner pod­wa­ży­ły to prze­ko­na­nie u samych podstaw.

Nie pyta­li oni, czy nasto­lat­ki rozu­mie­ją ryzy­ko. Zapy­ta­li: w jakich warun­kach ich zacho­wa­nie się zmie­nia.