W świe­cie, w któ­rym łatwo mie­rzyć tro­skę o dziec­ko licz­bą kupio­nych rze­czy czy atrak­cji, łatwo stra­cić z oczu to, co z per­spek­ty­wy roz­wo­ju psy­chicz­ne­go ma naj­więk­sze zna­cze­nie. Bada­nia z zakre­su psy­cho­lo­gii roz­wo­jo­wej i teo­rii przy­wią­za­nia od lat poka­zu­ją, że dla dziec­ka naj­waż­niej­szym źró­dłem poczu­cia bez­pie­czeń­stwa nie są przed­mio­ty, ale rela­cja z opie­ku­nem – jego dostęp­ność emo­cjo­nal­na, zain­te­re­so­wa­nie i prze­wi­dy­wal­na obecność.

Nie ozna­cza to, że zabaw­ki, wyjaz­dy czy pre­zen­ty są nie­waż­ne. Mogą spra­wiać radość, roz­wi­jać zain­te­re­so­wa­nia i two­rzyć pięk­ne wspo­mnie­nia. Pro­blem poja­wia się wte­dy, gdy zaczy­na­ją zastę­po­wać czas spę­dza­ny razem lub sta­ją się spo­so­bem na rekom­pen­so­wa­nie dziec­ku nieobecności.

Zda­rza się rów­nież, że rodzi­ce – czę­sto zupeł­nie nie­świa­do­mie – pró­bu­ją dać dziec­ku to, cze­go sami nie mie­li w dzie­ciń­stwie. Chcą oszczę­dzić mu wła­snych doświad­czeń nie­do­stat­ku, roz­cza­ro­wa­nia czy wyklu­cze­nia. Sama inten­cja jest zro­zu­mia­ła i wyni­ka z tro­ski. War­to jed­nak pamię­tać, że potrze­by dziec­ka nie zawsze są takie same jak potrze­by jego rodzi­ca sprzed wie­lu lat. To, cze­go naj­bar­dziej potrze­bu­je dziec­ko, nie zawsze moż­na kupić.