Wszystkie wpisy, których autorem jest Beata Grotowska

Psycholożka, psychoterapeutka, pasjonatka psychopatologii i neuropsychologii, zwolenniczka indywidualnego podejścia do każdego człowieka i całościowej opieki nad rodziną. Pracuje w podejściu integracyjnym. Specjalizuje się w psychoterapii dzieci, młodzieży oraz osób dorosłych i rodzin. Ma duże doświadczenie w pracy z osobami w spektrum autyzmu (dawniej z zespołem Aspergera), ADHD i innymi wyzwaniami neurorozwojowymi. Prowadzi psychoterapię dzieci, dorosłych i rodzin, udziela konsultacji dla rodziców oraz nauczycieli, prowadzi szkolenia dla specjalistów, warsztaty dla rodziców i kadry pedagogicznej oraz grupy wsparcia dla rodziców.

Nastawienie, które zmienia wszystko. O koncepcji Carol Dweck i jej znaczeniu dla dzieci

Czy dzie­ci rodzą się z okre­ślo­ny­mi zdol­no­ścia­mi, czy mogą je roz­wi­jać? Czy suk­ces zale­ży od talen­tu, czy raczej od wysił­ku i spo­so­bu myśle­nia o wła­snych moż­li­wo­ściach? Na te pyta­nia od lat odpo­wia­da prof. Carol Dweck, psy­cho­loż­ka z Uni­wer­sy­te­tu Stan­for­da, któ­rej bada­nia nad nasta­wie­nia­mi umy­sło­wy­mi (mind­set) cał­ko­wi­cie zmie­ni­ły podej­ście do edu­ka­cji i roz­wo­ju dzieci.

Czy­taj dalej Nasta­wie­nie, któ­re zmie­nia wszyst­ko. O kon­cep­cji Carol Dweck i jej zna­cze­niu dla dzie­ci

Empatia u osób w spektrum autyzmu – co naprawdę o niej wiemy?

W prze­strze­ni publicz­nej czę­sto moż­na spo­tkać się z opi­nią, że oso­by w spek­trum auty­zmu „nie posia­da­ją empa­tii”. To krzyw­dzą­cy mit, któ­ry nie tyl­ko nie zga­dza się z bada­nia­mi nauko­wy­mi, ale tak­że utrud­nia wza­jem­ne zro­zu­mie­nie. Aby zro­zu­mieć, skąd bie­rze się to nie­po­ro­zu­mie­nie, war­to wie­dzieć, że empa­tia nie jest jed­ną umie­jęt­no­ścią, lecz zesta­wem kil­ku róż­nych procesów.

Czy­taj dalej Empa­tia u osób w spek­trum auty­zmu – co napraw­dę o niej wie­my?

Jak rozpoznać prawdziwe potrzeby dziecka?

Każ­dy rodzic chce dobrze. Chce­my wspie­rać nasze dzie­ci, chro­nić je, dawać im to, co naj­lep­sze. Ale tam, gdzie poja­wia się tro­ska i miłość, poja­wia się też ryzy­ko pomył­ki. To nor­mal­ne — jeste­śmy ludź­mi, mamy swo­je emo­cje, swo­je doświad­cze­nia i swój lęk o przy­szłość dziecka.

W pra­cy z potrze­ba­mi dziec­ka widzi­my jed­nak dwie szcze­gól­nie nie­bez­piecz­ne pułap­ki:
pro­jek­cję oraz potrze­by pozor­ne.

Czy­taj dalej Jak roz­po­znać praw­dzi­we potrze­by dziec­ka?

Czy terapia z osobami z zaburzeniami narcystycznymi ma sens?

Wokół zabu­rzeń nar­cy­stycz­nych naro­sło wie­le mitów. Jeden z naj­częst­szych brzmi: „Nar­cyz się nie zmie­ni”, „nar­cy­zi nie cho­dzą na tera­pię” albo „to nie­ule­czal­ne”. Takie podej­ście nie tyl­ko znie­chę­ca oso­by, któ­re zma­ga­ją się z trud­no­ścia­mi nar­cy­stycz­ny­mi, ale też odbie­ra im nadzie­ję na zmia­nę. Tym­cza­sem współ­cze­sna psy­cho­te­ra­pia – i neu­ro­bio­lo­gia – mówią coś zupeł­nie innego.

Czy­taj dalej Czy tera­pia z oso­ba­mi z zabu­rze­nia­mi nar­cy­stycz­ny­mi ma sens?

Karty Psychoedukacyjne: Spektrum Autyzmu — dla młodzieży i dorosłych


Kar­ty „Spek­trum Auty­zmu” zosta­ły stwo­rzo­ne jako narzę­dzie do psy­cho­edu­ka­cji osób w spek­trum auty­zmu oraz ich bli­skich, tera­peu­tów i spe­cja­li­stów. Poma­ga­ją lepiej zro­zu­mieć róż­no­rod­ność doświad­czeń auty­stycz­nych, nazy­wać potrze­by oraz budo­wać samo­świa­do­mość.
Zestaw opi­su­je waż­ne obsza­ry funk­cjo­no­wa­nia – od moc­nych stron, przez prze­twa­rza­nie sen­so­rycz­ne, po komu­ni­ka­cję i regu­la­cję emocji.

Czy­taj dalej Kar­ty Psy­cho­edu­ka­cyj­ne: Spek­trum Auty­zmu — dla mło­dzie­ży i doro­słych

KARTY ADHDZROZUMIEĆ I WSPIERAĆ — dla dzieci i młodzieży


15 kart tema­tycz­nych (obja­wy i cechy ADHD)
1 kar­ta z instruk­cją i pomy­sła­mi na wykorzystanie

Każ­da kar­ta przed­sta­wia jed­ną cechę lub objaw ADHD – np. trud­ność z kon­cen­tra­cją, impul­syw­ność, nad­mier­ną ener­gię, zapo­mi­na­nie, emo­cjo­nal­ność czy potrze­bę ruchu.

Czy­taj dalej KARTY ADHDZROZUMIEĆ I WSPIERAĆ — dla dzie­ci i mło­dzie­ży

Czego Potrzebuję? — Karty Potrzeb i Strategii”


Kar­ty poma­ga­ją dzie­ciom (i doro­słym, któ­rzy z nimi pra­cu­ją) zro­zu­mieć zwią­zek mię­dzy emo­cja­mi, potrze­ba­mi i spo­so­ba­mi dzia­ła­nia. Prze­zna­czo­ne są dla dzie­ci w wie­ku powy­żej 6 lat, do pra­cy indy­wi­du­al­nej, gru­po­wej lub rodzin­nej (TUS, kon­sul­ta­cje psy­cho­lo­gicz­ne, terapia).Dzięki nim dziec­ko może odkryć:
cze­go napraw­dę potrze­bu­je w danej sytu­acji,
jakie stra­te­gie poma­ga­ją tę potrze­bę zaspo­ko­ić,
a tak­że któ­re zacho­wa­nia tyl­ko pozor­nie poma­ga­ją, ale nie roz­wią­zu­ją pro­ble­mu.
Roz­wi­ja­ją:
- świa­do­mość emo­cji i potrzeb,
umie­jęt­ność samo­re­gu­la­cji,
- kom­pe­ten­cje spo­łecz­ne i komu­ni­ka­cyj­ne,
- reflek­sję nad wła­sny­mi reakcjami.

Czy­taj dalej Cze­go Potrze­bu­ję? — Kar­ty Potrzeb i Stra­te­gii”

Narcystyczne zaburzenia osobowości a trauma relacyjna – co dziś wiemy?

Coraz wię­cej badań suge­ru­je, że mię­dzy nar­cy­stycz­nym zabu­rze­niem oso­bo­wo­ści a trau­mą rela­cyj­ną ist­nie­ją pew­ne podo­bień­stwa neu­ro­bio­lo­gicz­ne. Nie ozna­cza to jed­nak, że jed­no auto­ma­tycz­nie pro­wa­dzi do drugiego.

Czy­taj dalej Nar­cy­stycz­ne zabu­rze­nia oso­bo­wo­ści a trau­ma rela­cyj­na – co dziś wie­my?

Co w dzieciństwie sprzyja rozwojowi narcystycznych zaburzeń osobowości?

Roz­wój nar­cy­stycz­nych zabu­rzeń oso­bo­wo­ści naj­czę­ściej wią­że się z okre­ślo­nym typem rela­cji dziecko–rodzic. Klu­czo­wy pro­blem nie pole­ga na „prze­sad­nym roz­piesz­cza­niu”, ale na głę­bo­kiej depry­wa­cji emo­cjo­nal­nej, ukry­tej pod pozor­ną dba­ło­ścią czy wyso­ki­mi wymaganiami.

Czy­taj dalej Co w dzie­ciń­stwie sprzy­ja roz­wo­jo­wi nar­cy­stycz­nych zabu­rzeń oso­bo­wo­ści?

Kompensacja autystyczna: niewidzialny wysiłek, który pozwala przetrwać — ale nie pozostaje bez kosztów

W ostat­nich latach coraz wię­cej mówi się o masko­wa­niu auty­stycz­nym — o wysił­kach, jakie oso­by w spek­trum podej­mu­ją, aby ukry­wać swo­je cechy i zacho­wy­wać się tak, jak ocze­ku­je od nich oto­cze­nie. Bada­nia Living­ston i Hap­pé (2019) poka­za­ły, że stra­te­gie kom­pen­sa­cyj­ne mogą ist­nieć „poni­żej powierzch­ni zacho­wa­nia”, umoż­li­wia­jąc auty­stom funk­cjo­no­wa­nie w świe­cie neu­ro­ty­po­wym pomi­mo real­nych trud­no­ści spo­łecz­nych czy komunikacyjnych.

Czy­taj dalej Kom­pen­sa­cja auty­stycz­na: nie­wi­dzial­ny wysi­łek, któ­ry pozwa­la prze­trwać — ale nie pozo­sta­je bez kosz­tów