Wywiad przesiewowy – ADHD
Zaznacz odpowiedź i przejdź dalej:
0 – nie dotyczy 1 – czasami 2 – często 3 – bardzo często
Maskowanie autystyczne – strategia przetrwania czy pułapka?
Maskowanie, nazywane także kamuflażem, to proces — często częściowo świadomy, a czasem zupełnie automatyczny — polegający na przyjmowaniu określonej roli lub zachowań po to, by ukrywać pewne aspekty swojej osoby. U osób w spektrum autyzmu maskowanie może dawać poczucie bezpieczeństwa i ochrony przed odrzuceniem, krytyką czy niezrozumieniem. Jednocześnie niesie ono ryzyko utraty kontaktu z własnymi potrzebami. Kiedy ktoś odważy się odmówić, przestając „grać zgodnie z oczekiwaniami”, to tak, jakby nagle zdjął maskę — co bywa trudne i obarczone lękiem.
Czytaj dalej Maskowanie autystyczne – strategia przetrwania czy pułapka?
Czego naprawdę potrzebują dzieci? O obecności, która daje poczucie, że jestem ważny
Czy dzieci naprawdę uszczęśliwiają drogie zabawki, nowoczesne gadżety, najmodniejsze ubrania i egzotyczne wyjazdy? W świecie, w którym łatwo mierzyć miłość ilością prezentów, coraz częściej umyka to, co dla dziecka jest najważniejsze i najbardziej fundamentalne: bliskość, uwaga i obecność rodzica.
Czytaj dalej Czego naprawdę potrzebują dzieci? O obecności, która daje poczucie, że jestem ważnyAutyzm to nie jedna droga. O różnych biologicznych ścieżkach prowadzących do podobnych objawów
Przez lata przyzwyczailiśmy się do myślenia o autyzmie jako o jednym „spektrum” — szerokim kontinuum, na którym jedni są „bardziej”, a inni „mniej” autystyczni. To podejście było użyteczne klinicznie i społecznie: pozwalało objąć jedną nazwą bardzo różne osoby i ich potrzeby. Coraz więcej badań pokazuje jednak, że to uproszczenie może być zbyt daleko idące.
Dziś coraz wyraźniej widać, że pod wspólną etykietą autyzmu kryją się różne trajektorie rozwojowe, o odmiennych podstawach biologicznych, genetycznych i czasowych. Innymi słowy: podobne zachowania mogą mieć zupełnie inne „źródła”.
Czytaj dalej Autyzm to nie jedna droga. O różnych biologicznych ścieżkach prowadzących do podobnych objawówPrzywiązanie a neuroatypowość (ASD i ADHD)
Relacje bliskie i styl przywiązania to fundament naszego funkcjonowania społecznego i regulacji emocji — zarówno w dzieciństwie, jak i w dorosłości. Teorie przywiązania Johna Bowlby’ego i Mary Ainsworth pokazują, że jakość wczesnej relacji z opiekunem kształtuje wewnętrzne modele relacji i wpływa na późniejsze funkcjonowanie w związkach i sytuacjach stresowych. W przypadku neuroatypowości, takiej jak autyzm (ASD) i ADHD, relacja między przywiązaniem a doświadczeniem społecznym jest bardziej złożona, ale stopniowo badania odsłaniają ważne zależności.
Czytaj dalej Przywiązanie a neuroatypowość (ASD i ADHD)
Jak sprawić, by dzieci chciały, a nie tylko musiały
O motywacji, kontroli i oddawaniu sterów
Wielu rodziców przychodzi z tym samym pytaniem:
„Jak zmotywować dziecko, żeby coś zrobiło?”
A potem okazuje się, że problem nie polega na tym, że dziecko nie ma motywacji, tylko na tym, że… ktoś inny korzysta z niej za nie.
Czytaj dalej Jak sprawić, by dzieci chciały, a nie tylko musiałySłowa mają szczególną moc. O wychowaniu dzieci neuroatypowych bez ranienia i bez rezygnacji z granic
Rodzicielstwo dziecka neuroatypowego wymaga uważności na wielu poziomach.
Nie tylko na zachowanie, emocje czy potrzeby sensoryczne, ale także na słowa, które do dziecka kierujemy. Dla dzieci w spektrum autyzmu czy z ADHD słowa dorosłych często mają większą wagę, są odbierane dosłownie, głęboko i zapamiętywane na długo.
To, co mówimy, może regulować.
Ale może też przeciążać, zawstydzać i zwiększać napięcie.
Style przywiązania – jak uczymy się być w relacji
Przywiązanie nie jest cechą. Jest strategią.
Styl przywiązania to nie „typ osobowości”, nie diagnoza i nie wyrok na całe życie.
To zestaw strategii, których uczymy się bardzo wcześnie, aby utrzymać bliskość z opiekunem i zadbać o własne bezpieczeństwo emocjonalne.
Każde dziecko chce jednego:
być widziane, chronione i ważne.
To, jak próbuje to osiągnąć, zależy od tego, jakie doświadczenia relacyjne były dostępne.
Czytaj dalej Style przywiązania – jak uczymy się być w relacjiKiedy rodzic powinien pomyśleć o wsparciu dla dziecka?
Rodzice bardzo często zastanawiają się, czy zachowanie ich dziecka mieści się „w normie”, czy może jest sygnałem, że potrzebne jest wsparcie. To zupełnie naturalne — rozwój dziecka nie przebiega liniowo, a okresy skoków rozwojowych czy trudnych emocji zdarzają się w każdej rodzinie.
Są jednak sytuacje, które mogą wskazywać, że dziecko doświadcza trudności, z którymi samo nie jest w stanie sobie poradzić. Wczesna reakcja rodzica może w takich chwilach realnie zmienić dalszy rozwój dziecka i poprawić jakość życia całej rodziny.
Poniżej znajdziesz najczęstsze sygnały, które warto potraktować jak zaproszenie do konsultacji — spokojnej, informacyjnej i bez presji diagnozy.
Czytaj dalej Kiedy rodzic powinien pomyśleć o wsparciu dla dziecka?Zaburzenia opozycyjno-buntownicze: gdy zachowanie dziecka jest wołaniem o pomoc, a nie „buntem dla buntu”
W ostatnich latach diagnoza zaburzeń opozycyjno-buntowniczych (ODD) stała się wyjątkowo częsta, szczególnie u dzieci i nastolatków ze spektrum autyzmu oraz ADHD.
Jednak coraz więcej specjalistów zaczyna podkreślać, że ODD nie jest autonomicznym „zaburzeniem osobowości dziecka”, ale zbiorem objawów, które powstają na skutek przeciążenia, cierpienia, braku wsparcia i chronicznego stresu.
Czytaj dalej Zaburzenia opozycyjno-buntownicze: gdy zachowanie dziecka jest wołaniem o pomoc, a nie „buntem dla buntu”